گزیدهٔ غزلیات

کاش هرگز نه به وصالت رسیده بودم و نه هجرانت را تجربه می‌کردم؛ چرا که آتش این عشق در دوران جوانی، هستی‌ام را به خاکستر تبدیل کرد.

سال‌ها به دستور تو صبر پیشه کردم، اما دیگر تا کی باید تحمل کنم؟ گویی خودت نیز وعده‌ها و پیمان‌هایی که با من بسته بودی را فراموش کرده‌ای.

تا زمانی که تو همچون گلی پاک و بی‌عیب هستی، من نیز مانند بلبل برایت نغمه‌سرایی می‌کنم؛ اما از خارهای دامن‌گیر دوری کن، چرا که دست من به دامان توست و این خارها مرا می‌آزارند.

دیگر تمنای وصال ندارم، پس عشق را از من مگیر. من با این دردِ تو خو گرفته‌ام و دیگر نیازی به درمان و رهایی از این عشق ندارم.

امیدِ نیمه‌جان من تا کی باید با مرگ پنجه‌نرم کند؟ پادشاه من! چه بمیرم و چه بمانم، فرمانِ تو چیست و سرنوشتم را چگونه رقم می‌زنی؟

شبی در اوجِ دوری و فراق، در حالی که در جستجوی تو بودم، از دلِ خود پرسیدم: ای سلطانِ اقلیمِ دل، آن کسی که فرمانروای توست، اکنون کجاست؟

چه شب‌هایی که همچون سایه‌ای بی‌صدا به پای دیوارهای قصر تو آمدم، تنها با این امید که شاید برای لحظه‌ای، چهره‌ی درخشانت را در ایوان ببینم.

گردنبند لعلی که به گردن داشتی، به رنگ چشمان خون‌بار من بود؛ آیا در این لعل، خونِ مظلومانِ عشق نیست؟ بترس که روزی این خون، دامنت را بگیرد و تو را به سزای کارت برساند.

دلِ من آن‌قدر ضعیف و کوچک است که توانِ ایستادگی در برابر این‌همه درد و اندوهِ عظیم را ندارد؛ ای سنگدل، از این همه رنجی که بر من روا می‌داری، دست بردار.

ای شهریار! تا زمانی که عاشقانِ دلسوخته در این دنیا به عشق ورزیدن ادامه می‌دهند، شعرهای تو همچون نسیمی جانبخش، نوید وصال را برای آنان به همراه خواهد داشت.