گزیدهٔ غزلیات

اگر زمانی از رنج و اندوهِ ناشی از دوری یا بی‌مهری تو گلایه کردم، چنان از من فاصله نگیر و بی‌اعتنایی مکن که از شدت ناراحتی و ناامیدی، به گریه و فریاد وادارم کنی.

هنگامی که من با اندوه و کدورت از کنارت می‌روم، تو به دنبال من نیا و با خشم رفتار نکن، زیرا اشک‌های من همچون پیک و سفیر آشتی عمل می‌کنند و تو را به دنبال من می‌کشانند.

تو مانند مرواریدی ارزشمند و پاک در میان اشک‌های من می‌درخشی؛ من پلک‌هایم را بر تو می‌افشانم (به نشانه ارادت و جای دادن) تا تو را در دامان و آغوشِ جانم جای دهم.

ای معشوق بلندبالای من که به صدای دادخواهی من گوش نمی‌دهی؛ اگر دستم به جایی نرسد و تو پاسخی ندهی، دست به دعا برمی‌دارم و از خداوند برای رسیدن به تو کمک می‌طلبم.

پیوندِ جان‌های ما به‌گونه‌ای است که جدایی در آن راه ندارد؛ تو جسمی نیستی که بتوانم به راحتی از آن دل بکنم و رهایت کنم، تو جانِ منی.

چرا با بی‌مهری، فضای عشق را که اکنون مانند خانه‌ای ماتم‌زده شده، به آتش می‌کشی؟ سرانجامِ کار، تو را نیز به میان خاکسترِ سوختگانِ راهِ عشق خواهم کشاند (اشاره به سرنوشتِ مشترک عاشقان).

تو هنوز هم سرسختانه از لذت‌ها و آب‌خوری‌های عشق امتناع می‌کنی؛ من تو را آن‌قدر بی‌انصاف و نادان نمی‌دانم که حقوقِ عاشقیِ مرا نادیده بگیری.

ای کسی که مانند غنچه‌ای لب‌هایت را از خنده بسته‌ای، بازگرد و دوباره بخند تا من همچون نسیمِ صبحگاهی، با کلامِ محبت‌آمیزِ خود تو را به شکوفایی وادار کنم.

حتی اگر برای یک شب هم شده، برخلافِ انتظارِ صبح، به زندانِ تنهایی من بتاب و حضور پیدا کن تا من نیز برخلافِ پروانه که دورِ شمع می‌گردد، جان و سرم را فدایِ تو کنم.

من همچون چوپانی هستم که در دشتِ عشق قدم می‌زند و با نغمه‌های غزل‌خوانی‌اش، چشمانِ زیبای تو را که مانند غزالِ وحشی دلفریب است، رام کرده و به سوی خود می‌خواند.

بیا معامله کنیم؛ لبخندت را در برابر جانِ من ببخش، تا من با شوق و اشتیاقِ تمام، جانم را بدهم و آن لبخند را از تو بستانم.