گزیدهٔ غزلیات

اگر با خودشناسی و تامل در درون، غبار از دل بزدایی، به پاکی و حقیقت دست می‌یابی. تنها زمانی که بر هوای نفسانی خود پیروز شوی و با تمایلات خودخواهانه مخالفت کنی، راه رسیدن به قرب الهی هموار می‌شود.

حقایق هستی مانند گنجینه‌ای ارزشمند هستند که بر آن‌ها قفل زده شده است؛ تنها کلید گشودن این در، رسیدن به مقام فنا و از میان بردن منیت است.

هشیار باش که با تکیه بر عقل مصلحت‌اندیش و دانش‌های محدود بشری، هرگز نمی‌توانی به کمال مطلق هستی دست یابی.

زیبایی و درخشش معرفت، نتیجه بیدار شدن از خواب غفلت و جهل است. باید به جست‌وجوی جوهر وجودی خود برخیز تا جانت صیقل یابد و حقیقت را بازتاب دهد.

تغییر و تکامل روحی، فرایندی است که در دل سختی‌ها و رنج‌ها متولد می‌شود؛ این امر یک قصه ساده نیست که با استدلال‌های عقلی و پرسش و پاسخ‌های سطحی به دست آید.

تو با تلاش‌های ظاهری و کنجکاوی‌های عقلانی نمی‌توانی قفلِ تقدیر و رازهای الهی را بگشایی؛ مگر آنکه به مقام رضا (خشنودی از مشیت حق) دست یابی.

حتی از قعرِ چاهِ سختی‌ها نیز می‌توان ستارگان و ماه (نور حقیقت) را مشاهده کرد؛ اگر این فنا و تنهایی را بپذیری، به زندگی جاودان و حقیقت هستی دست خواهی یافت.

هنر اصلی و کمالِ ذوق در ژرفای معنا نهفته است، نه در بازی‌های زبانی؛ تو در کلامی که فاقد معنای عمیق باشد، کجا می‌توانی حقیقت را بیابی؟