گزیدهٔ غزلیات

مایه و سرمایه‌ای برای عشق‌ورزی ندارم و دیگر میلی به قمار دل باختن ندارم؛ چرا که توان و نیروی تحمل فراز و نشیب‌های مستی و خماری این راه در من باقی نمانده است.

دیگر دل من در قمار عشق، هیچ بردی به دست نمی‌آورد؛ چرا که بخت من بسیار بد است و دیگر هیچ مهره یا برگ برنده‌ای برای بازی در این میدان ندارم.

پس از تو، هیچ‌کس را به عنوان یار و همدم برنگزیدم. تنها کاری که از من سر می‌زند، گریستن است که آن هم نه از روی اراده، بلکه بر اثر فشار غمی است که بر من چیره شده است.

من همچون غباری بر سر راه تو به انتظار نشسته‌ام؛ تنها چشم امیدم به مزار توست و دیگر در این جهان، کسی یا چیزی نیست که انتظار مرا بکشد.

هنگامی که به جمع عزیزان می‌رسی، سلام مرا به آنان برسان؛ چرا که من هنوز اجازه یا امکان عبور از آن گذرگاه و پیوستن به شما را ندارم.

چه دنیای عجیبی است که دلی دارم اما کسی برای دلنوازی و همدمی آن نیست؛ چه زندگی غریبی است که غمی بزرگ در دلم دارم اما هیچ غمخواری برای تسکین آن وجود ندارد.

از کنار گل‌های لاله که نماد دلی سوخته‌اند، با چشمان بسته عبور می‌کنم؛ چرا که طاقت دیدن داغ و دردی که بر دلهای دیگران نشسته است را ندارم.