گزیدهٔ غزلیات

چهره‌ی ماهگونِ آن محبوب، اکنون در هاله‌ای از اندوه و غمی که مانند دود از ناله‌های او برخواسته، پنهان شده و درست مانند دلِ من، تیرگی و گرفتگی بر سیمای او نشسته است.

نگاهِ او دیگر زیبایی و طراوتِ بهار را بازتاب نمی‌دهد، بلکه شرحِ حالِ پاییزیِ دلش در عمقِ نگاهِ غمگینش هویداست.

حیا و عفافِ درونیِ او را به شکل فرشته‌ای دیدم که نزد من آمد و از سرِ شرمساری، برایِ گناهانِ نکرده یا رنج‌های گذشته، از من عذرخواهی می‌کند.

شادی و طراوت از لب‌های سرخِ او رخت بربسته و همیشه غبارِ غم و گرفتگی بر چهره‌ی ماهوش او نمایان است.

او تنها گاه‌به‌گاه و از دور به من می‌رسد و همین دیدارهایِ بسیار کوتاه و زودگذر، برای من حکم شیرین‌ترین رؤیاها را دارد.

اگرچه در گذشته خطایی از او سر نزده است، اما همچنان در پیشگاهِ من به خاطرِ اشتباهاتِ ناخواسته‌ی آن دوران، خجالت‌زده و شرمسار است.

اکنون او مانند گلی زرد و پژمرده شده است، اما با این حال چنان وفادار است که در نظرش، هر گلِ سرخِ تازه‌ای که در چمن می‌روید، در برابرِ وفای او همچون گیاهی بی‌ارزش است.

این برگ‌های زردی که در چمن می‌ریزند، همچون نامه‌های او هستند که از دوری‌اش خبر می‌دهند و بادهای سردِ پاییزی، نامه‌بر و پیکِ رسیدنِ احوالِ او به من هستند.

در آن لحظاتی که او در گوشه‌ای از دلش خلوت می‌کند تا به غم‌هایش بیندیشد، یادِ من و ترانه‌هایی که برایش سروده‌ام، تنها تکیه‌گاه و مایه آرامشِ اوست.

من آگاهانه در پیِ این عشق و این دلبستگیِ پررنج نرفتم، اما خداوند به هر کس آنچه را که جانش مشتاقِ آن است، عطا می‌کند، حتی اگر آن خواسته برای انسان رنج‌آور باشد.

در دیارِ ما، عشق ورزیدن مانند گناهی نابخشودنی تلقی می‌شود و شهریار نیز به سزای همین گناهِ عاشق بودن، تا ابد در زندانِ اندوه گرفتار مانده است.