گزیدهٔ غزلیات

فدایِ چشمانِ خمارآلود و داستانِ زیبایِ ناز و کرشمه‌ات شوم؛ و قربانِ آن زلفانِ شکن‌درشکن و کمندمانندت که مرا در شب‌هایِ طولانیِ فراقِ خود اسیر کرده است.

در این شب‌هایِ تنهایی، فقط من هستم و سوسویِ غمگینِ ستارگانِ ثریا؛ و من با اشک‌هایِ حسرت و نجواهایِ پنهانی، با تو راز و نیاز می‌کنم.

ای معشوقی که چون شمعی، با کسی الفت نمی‌گیری و تنهایی را برمی‌گزینی، اکنون که بازگشته‌ای، بنشین و در وجودِ من که پروانه‌یِ گردِ شمعِ تو هستم، شور و سوختن ایجاد کن.

در هر تارِ مویِ تو گنجینه‌ای از رازهایِ نهان نهفته است و از میانِ پیچ و تابِ هر موی، ماری چنبره زده است که از آن گنجینه‌یِ اسرارِ تو محافظت می‌کند.

ما در عشقِ تو، خود را به آتشِ اشتیاق می‌سوزانیم و خلقی را به تماشا می‌کشانیم، شاید در میانِ این جادوگری و شعبده‌بازیِ تو، نظری به ما بیفکنی.

صدها دشت و صحرا را پیمودم که همگی صاف و هموار به نظر می‌رسیدند، اما ای جاده‌یِ عشق، به انصاف که هرگز تو را در مسیرِ خود، هموار و برابر نیافتم.

اهالیِ شهر همگی یار و همراهِ تو هستند و منِ غریب از این فیض محرومم؛ ای پادشاهِ دل‌ها، به آن قلبِ تو که مهربان با درویشان است، تکیه می‌کنم.