گزیدهٔ غزلیات

از میان این همراهان، تنها تو همراز و محرم اسرار من هستی؛ پس تنها به سوی من بیا. امید است که در این خلوت و صدفِ وجود، به گوهری یکتا و بی‌مانند تبدیل شوی.

خدا کند که از دلِ دریایی خود، به چنان گوهری نایاب تبدیل شوی. ای کسی که همچون اشکی از چشمان آسمان هستی، در دامان این دریایِ معرفت فرود آی.

ما مسیر رسیدن به آرامش و منزلگاهِ الفت و دوستی را به خوبی می‌شناسیم؛ ای کسی که در جستجویِ حقیقت راه را گم کرده‌ای، همراه ما شو.

ای کسی که همچون یوسف، زیباییِ کمال داری و دوستانت تو را در چاهِ بلا افکنده‌اند؛ به ریسمانِ پیوند و محبت ما چنگ بزن و از این بند رهایی یاب و بالا بیا.

آن شب چنان حالی داشتی که من را مفتون و شیدای خود کردی. اگر دوباره می‌توانی آن حالِ خوش و معنوی را در خود زنده کنی، نزد من بیا.

شرطِ اصلی برای همراهی و هواداری از ما، داشتنِ عشقِ بی‌پروا و شوریدگی است. اگر می‌خواهی یارِ ما باشی، باید با تمام وجود و فارغ از عقلِ مصلحت‌اندیش، عاشق باشی.

در کارِ عاشقی، از سرزنشِ کسانی که بدخواه ما هستند، هراسی به دل راه نده. به آن پروانه‌ای که گردِ شمع می‌چرخد بگو که با بی‌باکی و اشتیاق به این محفلِ نور بیا.

ما گوشه‌ای خلوت داریم که از هیاهو و شرارتِ دنیایِ پست و گذرا به دور است. وقتی از این دغدغه‌هایِ بیهوده‌یِ دنیا فارغ شدی، به این خلوتگاه بیا.

اگر در جستجوی پادشاهی و قلمروِ جان هستی که والاتر از جایگاه خاکیان است، همچون موجودی که در پناهِ عنقا است، دامن از دنیا برچین و در سایه‌یِ آن حقیقتِ بلندمرتبه قرار بگیر.