گزیدهٔ غزلیات

طبع و قریحه من، هنرِ سخن‌سرایی و کلماتِ گوهربار را از لعلِ لب‌های تو آموخته است؛ چرا که چهره‌ات سرچشمه‌ی اصلی تمامِ نورها و درخشش‌ها در عالم است.

ای کسی که قامتی به زیبایی سرو داری، تو برای من مانند صبحِ بهاری دل‌انگیز هستی؛ پس به سوی گلزار بیا تا نسیمِ صبحگاهی در میانِ گل‌افشانی‌ها، تو را بنوازد و ببوید.

اگر با این جلوه‌گری و زیبایی، انعکاسِ چهره‌ات بر دریاچه‌ی چشمانِ گریانِ من بیفتد، چشمِ خورشید از دیدنِ این همه درخشش خیره و مبهوت خواهد شد.

چشمانم بر ساقِ پایت که همچون گلبرگ لطیف است، می‌لغزد؛ چرا که در هیچ خانه‌ای چنین لطافت و نرمی را که مانندِ مخملِ بافتِ کاشان باشد، ندیده است.

من به خاطرِ زلف‌های تو، تمامِ اسبابِ بی‌قراری و پریشانی را در خود جمع دارم؛ ای کسی که تمامِ این آشفتگی‌ها در سرِ زلفِ تو تجلی یافته است.

سرشتِ پریان این است که رام نشوند و دیوانه‌وار بگریزند؛ تو نیز از تمامِ این دنیای پریشانی، تنها گریختن و رم کردن را می‌شناسی.

ای شهریار، در آستانه‌ی درِ خانه‌ی آن محبوب، حتی آسمان‌ها و ستارگان هم خاک‌نشین و متواضع‌اند و این ستارگان همچون داغی بر پیشانیِ خود، نشانِ بندگیِ او را دارند.