گزیدهٔ غزلیات

ای محبوب من، بالاخره به سراغم آمدی و جانم فدایت باد، اما چرا اکنون که رمقی برایم نمانده و از پای افتاده‌ام و دیگر توانی برای عشق‌ورزی ندارم، به دیدارم می‌آیی؟

تو همچون داروی حیات‌بخش (نوشدارو) هستی، اما زمانی به فریادم رسیدی که سهرابِ وجودم (نماد جوانی و آرزوها) جان باخته است. ای سنگدل، چرا زودتر نیامدی و اکنون که دیگر این مهر و توجه فایده‌ای ندارد، بازگشته‌ای؟

فرصت زندگی برای ما آن‌قدر کوتاه است که مجالِ امروز و فردا کردن‌های تو را ندارد. من که تنها امروز را فرصت دارم تا در کنارت باشم، چرا وعده به فردا می‌دهی و مرا در انتظار می‌گذاری؟

ای محبوب نازنین، من تمام جوانی‌ام را صرفِ تحمل ناز و کرشمه‌های تو کردم. اکنون که پیر شده‌ام دیگر با من ناز نکن و این ناز و عشوه را برای جوانان بگذار.

شگفتا که در این عمر کوتاه و بی‌ارزش، این‌قدر بی‌توجهی و غفلت نسبت به عاشقی دیوانه و شیدا همچون من، برای چیست؟

از او درباره عشقِ فرهاد پرسیدم، سرش را به زیر افکند و پاسخی نداد. ای محبوبِ شیرین‌دهان، چرا با من این‌گونه تلخ‌زبان و با تکبر برخورد می‌کنی؟

ای شب دوری که حتی لحظه‌ای در آن پلک بر هم نگذاشتم و نخوابیدم، چرا برای بختِ خفته و سیاه من، لالایی می‌خوانی؟ (کنایه از اینکه بختِ من در اوج ناخوشی هم انگار خواب است و از رنج من آگاه نیست).

از آنجا که آسمان (گردون) هر بار جمعِ عاشقانی را که به هم پیوسته‌اند، با جدایی پریشان می‌کند، در عجبم که چرا این دنیا با این همه ظلم و جدایی، از هم فرو نمی‌پاشد.

ای بلبل که طبعی غمگین داری، در فصل پاییزِ جدایی از گل، سکوت کردن نشانه‌ی وفاداری به آن گل است؛ پس چرا این‌همه داد و فریاد می‌کنی؟

ای شهریار، تو که هیچ‌گاه در طول زندگی بدون محبوبت به هیچ سفری نمی‌رفتی، اکنون که به سفر آخرت (قیامت) می‌روی، چرا تنها راهی شده‌ای؟