گزیدهٔ غزلیات

جوانی‌ام را به مانند شمعی در مسیر راه قرار دادم تا بتوانم معنای حقیقی زندگی را دریابم؛ اما در این راه، نه تنها به آن مقصود دست نیافتم، بلکه همان سرمایه‌ی جوانی را نیز از دست دادم.

اکنون که بار سنگین پیری بر دوش دارم، آرزو دارم که به گذشته بازگردم و دوباره همان راه و رسم جوانی را تجربه کنم.

من اکنون به مانند مسافری هستم که راه کاروان خود را گم کرده است و تنها در عالم رویا و خیال، هم‌سفرانش را می‌بیند که در کنار اویند.

آن روزگار، بهارِ عمر ما بود و در اوج شور جوانی و خواب‌های شیرین غفلت بودیم؛ چه بی‌خبر بودیم که جوانی ناگهان و به مانند راهزنی به سراغ ما می‌آید و ما را غارت می‌کند.

بیدار شدن از خوابِ غفلت و مستیِ جوانی، بسیار تلخ و ناگوار بود، چرا که این آگاهی، شیرینیِ شادمانی‌های گذشته را در کامم به زهری تلخ تبدیل کرد.

ای هم‌زبانِ دل، چرا با من سخن نمی‌گویی؟ خدایا، اکنون که تو هم با من حرف نمی‌زنی، درد تنهایی و بی‌هم‌زبانی‌ام را نزد چه کسی بازگو کنم؟

نسیم عطر گیسوی یار کجاست؟ چرا که من همچون برگِ زردِ پاییزی که به زمین می‌افتد، در آرزوی آنم که خود را فدای قامت بلند و رعنایِ معشوق (سرو) کنم.

آن نگاهِ نافذ و آسمانیِ تو، بلای جان و خطرناک است، اما به خاطر خدا، آن را از من دریغ مکن (روی مگردان)؛ اگرچه این نگاه ویرانگر است.

شهریار، تو با این کلامِ شیرین و روان که می‌سرایی، هرگز نمی‌میری و در یادها زنده می‌مانی؛ چرا که مردم در پی آب حیات برای جاودانگی می‌گردند، اما تو به این جاودانگی در شعر دست یافته‌ای.