گزیدهٔ غزلیات

در هنگامِ شب، زلفِ پیچ‌درپیچ و گره‌خورده‌ (که به شکلِ صلیب است) باز می‌شود و با دمیدنِ صبح، نفسی حیات‌بخش و معجزه‌گونه همچون دمِ حضرت مسیح بر عالم می‌وزد تا مردگانِ بی‌خبری را زنده کند.

اگر در سیر و سلوکِ عرفانی به جایگاهِ تجلیِ الهی (طور) رسیدی، باید دلی همچون قلبِ موسی داشته باشی و سینه‌ای که همچون کوه طور، ظرفیتِ پذیرشِ انوارِ حق را در خود یافته است.

اگر به درخششِ آیینه‌گونه‌ی سپیده‌دم رشک می‌بری، باید بدانی که برایِ تماشایِ آن چهره‌ی سیمین و درخشانِ یار، تنها اشکِ خالص و زلالِ عاشق کارساز است.

تصویری از رؤیا و خیالاتِ دلپذیر بر افقِ دیدگان و قلبِ خود نقش زده‌ام تا بتوانم آن چهره‌یِ آرمانی و شاهدِ رویایی که در خیال دارم را به تماشا بنشینم.

از نسیمِ صبحگاهی و شعله‌ی لرزانِ شمع یاد گرفتم که چگونه باید با بیقراری و شوریدگی، رسمِ عاشقی و شیوه‌ی دلدادگی را به جای آورم.

جانِ عاشق در برابرِ شکوهِ تو چه ارزشی دارد؟ گوهری همچون زیباییِ تو را نباید به بهایی اندک فروخت؛ چرا که وجودِ عاشق در پیشگاهِ آن بسیار ناچیز است.

گویی طوطیِ جانِ من، کلام و نطقِ خود را از شیرینیِ لبانِ تو آموخته است که این‌چنین شیوایِ گفتار است و شیرینیِ کلامش، هر سخنِ دیگری را در دل آب می‌کند.

دلِ من عمری است که در فراقِ تو با شکیبایی و صبرِ بسیار سر کرده است، اما افسوس که بارِ سنگینِ پیری، پشتِ این شکیباییِ دیرینه را شکسته و دیگر توانی برایم نمانده است.

در شب‌هنگام، مهتابِ درخشانِ چهره‌ی تو، بلبل و پروانه و گل را به گردِ خود جمع می‌کند و آن‌ها همچون شمعی در بزمِ چمن، محفل‌آرایی می‌کنند.

خورشید از پشتِ شاخسارِ درختان سرک می‌کشد تا این محفلِ عاشقانه و بزمِ تماشایی را با نگاهِ خویش نظاره‌گر باشد.

نیروهایِ اراده و توفیق را گردآور تا بتوانی بر نفسِ خویش پیروز شوی و به آن مرتبه‌ای برسی که خلوت و انزوایِ عارفانه را برای خود تسخیر کنی.