گزیدهٔ غزلیات

فصل زمستان برای ثروتمندان و صاحب‌منصبان، نعمتِ لباس‌های گرم‌تر و تجملی‌تر را به همراه می‌آورد، اما همین زمستان برای ما که تنها یک قبای ساده و نازک بر تن داریم، همچون تازیانه‌ای است که پوست و گوشت ما را می‌درد و رنجِ سرما را دوچندان می‌کند.

نمی‌دانم چرا سرمای زمستان تنها به سراغ کلبه‌های محقر و غم‌زده ما می‌آید؛ گویی این زمستان، راهِ قصرهای باشکوه و دولت‌سراهای توانگران را نمی‌شناسد و تنها فقرا را آماجِ خود قرار داده است.

صاحبان ثروت درحالی‌که پوستین‌های گران‌بهای خز بر دوش دارند، با غرور گام برمی‌دارند و همین ظاهرِ آراسته و گرمِ آنان، باعث لرزه بر تنِ عریان و بی‌پناهِ فقیران می‌شود.

بارانِ رحمت که می‌بارد، گویی در برابر کاخ‌های ظالمان تواضع می‌کند و به آنان آسیبی نمی‌رساند، اما همین بارانِ معمولی، خانه‌های سستِ فقرا را بر سرشان ویران می‌کند.

پزشکِ بی‌انصاف و سنگ‌دل، هرگز قدم به خانه فقیر نمی‌گذارد، زیرا هیچ‌کس به فکر درمانِ دردهای درمان‌ناپذیرِ مستمندان نیست و گویی رنج آنان دیده نمی‌شود.

ای آزاده‌مرد، جان دادن با سختی و در اوجِ صفای روح و طهارتِ اشک، بسیار بهتر از آن است که برای برطرف کردن حاجت، دستِ نیاز به سوی این مردمِ بی‌صفا و بی‌عاطفه دراز کنی.

به نزدِ هر که رفتیم تا گره‌ای از مشکلاتمان بگشاید، کارساز نبود و مشکلی حل نشد؛ پروردگارا! پس دستِ آن کسانی که ادعای گره‌گشایی داشتند را چه کسی بسته است که از یاریِ ما ناتوان‌اند؟

ما فکر کردیم که از شر بیگانگان خلاص شده‌ایم چون این افراد نقابِ آشنایی و دوستی به چهره داشتند، اما وقتی بازیِ روزگار به پایان رسید، دریافتیم که آنان نیز در حقیقت همان بیگانگانِ سنگ‌دل بودند.

به خاطر یک فرمانِ جنگ‌افروزانه از سوی حاکمان، جهانی به خاک و خون کشیده شد؛ خداوند این کاخ‌های ستمِ فرمانروایان را ویران کند.

به شکمِ احتکارکننده‌ای نگاه کردم که روزیِ مردم را بلعیده بود و با خود گفتم: روزی خواهد رسید که شکمِ این اژدهاصفتان، خود سفره‌ی غذای دیگران (یا جایگاهِ عذاب) خواهد شد.

اگر در دورانِ عزت و توانگری از سرِ کرم و بخشش چیزی ندادی، روزگار در دورانِ ذلت و خواری، دارایی‌ات را به زور از تو خواهد گرفت؛ چرا انسانِ عاقل از همان آغاز، به فکرِ عاقبتِ کار خود نیست؟

حریفی با تمسخر به من گفت: ای شهریار، این ناله‌ها و زاری‌هایت را تمام کن؛ چرا که در این شهر و دیار، کارشان به جایی رسیده است که فقرا را به جرمِ فقر دستگیر می‌کنند.