گزیدهٔ غزلیات

ای امام که همچون سیمرغ سعادت‌بخش، تجلی‌گاه رحمت خداوند هستی، چه جایگاه بلند و مقدسی داری که سایه‌ی پربرکتِ رحمتت را بر سر تمامی موجودات جهان گسترانده‌ای.

اگر خواهان شناختن خداوند هستی، کافی است به چهره و سیرت علی بنگری؛ من به درستی سوگند یاد می‌کنم که تنها از طریق شناختن علی بود که توانستم به شناخت واقعی خداوند دست یابم.

به خدا سوگند که در هیچ‌کدام از دو جهان (دنیا و آخرت)، اثر و نشانی از نیستی و فنا باقی نمی‌ماند، زیرا علی به سرچشمه‌ی بقا و جاودانگی دست یافته و بر آن مسلط است.

ای ابر رحمتِ الهی، اگر تو نبارانی و ما را سیراب نکنی، آتش خشم خداوند همه‌ی هستیِ ماسوا (موجودات عالم) را در دوزخ خواهد سوزاند.

ای دردمندِ نیازمند، به درِ خانه‌ی علی برو و از او یاری بخواه؛ چرا که او چنان کریمی است که از سر بزرگواری، حتی انگشتر پادشاهی و عزت خود را به گدایی می‌بخشد.

چه کسی جز علی را می‌شناسی که به فرزندش درباره‌ی قاتل خودش که اکنون در بند و اسیرِ اوست، دستور بدهد که با او مدارا کن؟

چه کسی جز علی توانایی آن را دارد که فرزندی همچون ابوالفضل (شگفتی‌آفرین) پرورش دهد که در عالم، شهدای کربلا را سرافراز و بلندآوازه کند؟

در میان تمامی بندگانِ پاک‌نهاد که با دوست پیمان می‌بندند، چه کسی می‌تواند همچون علی به عهد و پیمان خود تا پای جان وفا‌دار بماند؟

نمی‌توانم او را خدا بنامم و نه می‌توانم او را صرفاً بشر عادی بخوانم؛ من در حیرتم که این شهریارِ جوانمردی و حقیقت را چه بنامم.

ای نسیم رحمت، از تو می‌خواهم که با چشمان گریان و خونینم، غباری از کوی او برایم بیاوری تا آن را به عنوان توتیا و سرمه برای شفای چشمانم استفاده کنم.

به این امید که شاید پیام‌های پرشور و سوزان دلم به خاکِ پای تو برسد، تمامی رازهای درونم را به نسیم صبا سپرده‌ام.

از آنجا که تو به واسطه‌ی دعای نیازمندان، قضا و قدر الهی را تغییر می‌دهی، از تو می‌خواهم که مسیر بلاها و آسیب‌های تقدیری را از جان ما بگردانی.

چرا باید پیوسته مانند نی از اشتیاق او ناله سر دهم؟ وقتی حافظ (لسان‌الغیب) پیش‌تر این نغمه و نوای عاشقانه را به زیباترین شکل نواخته است.

تمام شب را در این امید سپری می‌کنم که نسیم صبحگاهی، با رساندن پیامی از آشنایی، دلِ ما آشنایان را آرام و شادمان کند.

ای شهریار، بشنو که پرنده‌ی «یا حق» در نیمه‌شب چه نغمه‌ای سر می‌دهد؛ چقدر زیباست که انسان در دل شب، غم‌های دلش را برای دوست (خدا یا امام) بازگو کند.