گزیدهٔ غزلیات

کاش آن ماه‌رو (معشوق) از روی اشتباه گذارش به اینجا بیفتد؛ جانم فدای آن اشتباهی که باعث شود او حتی برای لحظه‌ای کوتاه به اینجا بیاید.

خدایا، شاید راهش را گم کند و گذارش به ما بیفتد؛ پروردگارا، کاری کن که آن ماه‌رویِ گم‌کرده‌راه، زیاد به اینجا بیاید.

کلاه‌ش اینجا جا ماند و دیگر دنبالش نیامد؛ یعنی اگر کلاه‌ش هم اینجا بیفتد، حتی برای برگرداندن آن هم به اینجا نمی‌آید (آن‌قدر که او مغرور یا دور است).

نمی‌گویم که همیشه با من باش و معاشرت با بزرگان و پادشاهان را رها کن؛ چون تو هم پادشاهی و هم درویش‌منش، گاهی آنجا هستی و گاهی اینجا.

ای کلبه درویشی، آرزوی میزبانی آن ماهِ خیمه‌نشین (پادشاه) را نداشته باش؛ شکوه و جلالِ لشکریانِ آن پادشاه، که مانند سیاره کیوان بلندمرتبه است، در این جای کوچک نمی‌گنجد.

تو آن مسافرِ تازه به راه افتاده‌ای هستی که هر شب، اقبال و توفیق، چراغی در پیش پایت می‌گیرد تا تفاوتِ مسیرِ درست (راه) و مسیرِ انحرافی (چاه) را به تو نشان دهد.

بیا تا از روی دادخواهی و شکایت، آن دلِ لطیفت را آزرده نکنم؛ در اینجا تیرگی‌ها و دلخوری‌ها را با آهِ سرد و آینه‌ی جان فراموش می‌کنیم.

شهریار، هرگز سفرِ ظاهری را بر آموختن از مکتبِ حافظ ترجیح نده؛ زیرا سیر و سلوکِ واقعیِ معنوی در همین‌جا و در گوشه‌نشینی و خلوتِ عارفانه است.