رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۳۷
شاه نعمتالله ولی
تا جان باشد به می خوری می کوشم
خوش آب حیاتی است روان می نوشم
مویی ز سر زلف بتی یافته ام
زنـــار کنم بـــه عـــالمی نــــفروشم