رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۱۳
شاه نعمتالله ولی
انگشت زنان بر در جانان رفتیم
پیدا بودیم باز پنهان رفتیم
گوئی که برفت نعمت الله ز جهان
رفتیم ولی به نور ایمان رفتیم