رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۰۷
شاه نعمتالله ولی
تا تیغ به عشق از نیام آخته ام
پا و سر و دست عقل انداخته ام
بی زحمت آب و گل من این معنی را
بشناخته ام چنان که بشناخته ام