رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۹
شاه نعمتالله ولی
بردار نقاب و می نگر آن رویش
دانی که نقاب چیست یعنی مویش
موئی ز سر زلف نگارم به کف آر
آنگه بنشین و خوش خوشی می بویش