رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۷
شاه نعمتالله ولی
خوش علم شریفی است نکو می جویش
این علم وی است رو از او می جویش
آن زلف نگار ما به دست آر چنان
سودازدگان مو به مو می جویش