رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲
شاه نعمتالله ولی
ننشین بنشین وز همه عالم برخیز
عالم چه بود ز بود عالم برخیز
در کتم عدم بیا و با ما بنشین
از بود وجود خویشتن هم برخیز