رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۱
شاه نعمتالله ولی
مجنون و پریشان تو ام دستم گیر
خود می دانی آن تو ام دستم گیر
هر بی سر و پای دستگیری دارد
من بی سر و سامان تو ام دستم گیر