رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۰۶
شاه نعمتالله ولی
در پای تو سروران سر انداخته اند
وز عشق تو خانمان بر انداخته اند
رندانه به عشق چشم سرمست خوشست
خود را به خرابات در انداخته اند