غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۳۸۴
شاه نعمتالله ولی
عشق او شمع خوشی افروخته
جان من پروانهٔ پر سوخته
عشقبازی کار آتش بازی است
او چنین کاری مرا آموخته
چشم بندی بین که نور چشم من
رو گشوده دیده ام را دوخته
سود من بنگر که سودا کرده ام
می خریده زاهدی بفروخته
نعمت او نعمت الله من است
دل چنین خوش نعمتی اندوخته