آی واژه - شاه نعمت‌الله ولی - غزلیات

نعمت الله جان به جانان داد و رفت بر در میخانه مست افتاد و رفت

سید ما بندهٔ خاص خداست گوییا شد از جهان آزاد و رفت

قرب صد سالی غم هجران کشید عاقبت از وصل شد دلشاد و رفت

تا نپنداری که او معدوم گشت یا بداد او عمر خود بر باد و رفت

برقعه ای از جسم و جان بربسته بود بند برقع را ز رو بگشاد و رفت

در خرابات مغان مست و خراب سر به پای خم می بنهاد و رفت

چون ندای ارجعی از حق شنود زنده دل از عشق او جان داد و رفت

کل شیئی هالک الا وجهه خواند بر دنیای بی بنیاد و رفت

نعمت الله دوستان یادش کنید تا نگوئی رفت او از یاد و رفت

غزلیات