غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۶
شاه نعمتالله ولی
موج است و حباب هر دو آب است
آبست که صورتا حباب است
روشن بنگر که آفتابی
بنموده جمال و مه نقاب است
صورت دیدی و ماه گفتی
معنی بنگر که آفتاب است
مستیم و خراب در خرابات
معمور خوشی چنین خراب است
در جام جهان نما نماید
جامی ز شراب پر شراب است
بحریم و حباب و موج جوئیم
این مائی ما به ما حجاب است
قولی که حدیث سید ما است
می گو که خلاصهٔ کتاب است