گزیده اشعار - قصاید و قطعات

ای دل، اگر بهره‌ای از خوش‌بختی و سعادت داری، همنشینی با درویشان را جستجو کن، چرا که پرتو محبت و دوستی خداوند در سیمای آنان آشکار است.

از قیدوبندهای عالم مادی و وابستگی به مکان و هستیِ ظاهری رها شو تا حقیقت وجودی درویشان را دریابی؛ زیرا تا زمانی که در بندِ تعلقات دنیوی گرفتار باشی، راهی به شناخت جایگاه والای آنان نخواهی یافت.

نزد کسانی که حقیقت و گوهر وجودی انسان‌ها را می‌شناسند، ثروتمندِ مادی اگر فاقد ارزش‌های معنوی باشد، هرگز در ردیف درویشان قرار نمی‌گیرد.

اگر اقبال و سعادت، تو را به قلب درویشان راه داد، بدان که تو روحی فراتر از روح خویش یافته‌ای؛ این پیوند مانند تاثیرِ درخشش خورشیدِ جمالِ معشوق بر جانِ عاشق است.

درویشان که خانه‌ای در این دنیا ندارند، در حقیقت در «مقعد صدق» (جایگاه راستین در محضر خداوند) سکونت دارند و اگر بهشت، جایگاه نهایی آنان باشد، خودِ بهشت به این حضور افتخار می‌کند.

از مصاحبت با ایشان دوری مکن؛ چرا که همان‌طور که باد آتش را شعله‌ور می‌کند، نفسِ گیرای درویشان نیز در عمق جان و خاکِ وجود آدمی تاثیر می‌گذارد و او را متحول می‌کند.

اگرچه آسمان در اوجِ خود بازی‌های بسیار دارد، اما این زمین است که به دلیلِ قرار گرفتن در زیر پای درویشان، به جایگاهی شریف و سرافراز تبدیل شده است.

اگرچه به ظاهر گردش آسمان و فلک بر اساس تقدیر الهی است، اما در حقیقت، آسمان به سمتی می‌گردد که اراده و خواستِ درویشان آن را هدایت می‌کند.

اگر ماه و خورشید، ساعتی را در شب‌های درویشان بگذرانند و به خلوت آنان راه یابند، آن شب برایشان شب قدر و آن روز برایشان عید خواهد بود.

اگرچه جان آدمی به دلیل پنهان بودن، مانند صورت و چهره قابل دیدن نیست، اما قلب بینای درویشان می‌تواند حقیقتِ جان را در پسِ ظاهرِ بدن مشاهده کند.

از نظر معنوی، آسمان زیر پای درویشان قرار دارد، اگرچه در ظاهر چنین به نظر می‌رسد که آسمان بر بالای سرِ درویشان است.

اگر گدایان برای رفع گرسنگی به درِ خانه پادشاهان می‌روند، پادشاهان برای کسبِ مشروعیت و حکومتِ حقیقی به درِ خانه درویشان روی می‌آورند.

ای سیف فرغانی، اگر مردِ راه حقی، اندوهِ درویشی و سودایِ عشقِ آنان را هرگز از دل بیرون مکن و همیشه به آن پایبند بمان.