گزیده اشعار - غزلها

چهره تو چنان زیبا و درخشان است که خورشید از رخسار تو نور و زیبایی گرفته است. اگر تو درِ وصال را به روی من بگشایی، هیچ کس نمی‌تواند مانع رسیدن من به تو شود.

زیبارویان عالم، تنها با زیورآلات و آرایش زیبا می‌شوند؛ اما تو بدون نیاز به هیچ آرایشی، چنان زیبایی و کمالی داری که با وجودت، کل جهان را می‌آرایی.

کسی نمی‌تواند همتای تو باشد؛ چرا که در باغ زیبایی تو، دهان (پسته) تو شکرریزی می‌کند و گیسوانت (سنبل) چنان عطرآگین و پیچ‌درپیچ است که سمن را به بویایی و جلوه‌گری وامی‌دارد.

اگر گل در باغ سر بلند می‌کند و شکوفا می‌شود، تنها برای این است که روزی در برابر تو فرو افتد و به پایت بریزد.

گل اگر بازاری دارد و خریدار، تنها به خاطر شباهتش به روی توست. اما در حقیقت، درست نیست که تو را به گل تشبیه کرد، چرا که زیبایی تو از جنسِ حوریان بهشتی است و فراتر از زیباییِ زمینیِ گل‌هاست.

اگر تو که توانگر و صاحب‌جایی، دلِ یک درویش و عاشقِ بی‌پناه را بربایی، زیانی نکرده‌ای؛ زیرا اگر شبی به وصلِ او برسی، جانِ تازه و زندگیِ ابدی به او می‌بخشی.

چه حالی دارد آن عاشقِ مسکین که در برابر بی‌نیازیِ تو قرار گرفته؟ او نه لیاقتِ وصل تو را دارد و نه تواناییِ صبر و دوری از تو را؛ در وضعیتی میان امید و یأس گرفتار است.

منِ مسکین با هزاران نگرانی و تردید به درگاه تو می‌آیم، چرا که می‌ترسم مرا برانند و بگویند که تو شایستگیِ حضور در این بارگاه را نداری.

هرچند زیبایی خیره‌کننده تو چشمِ مردم را خیره و مبهوت می‌کند، اما تو چنان کریم هستی که اگر رویت را نشان دهی، به همین چشم‌های خیره، صدها نورِ بینایی و بصیرت می‌بخشی.

تو هرگز از من جدا نیستی؛ چرا که خیالِ تو در جانِ من مانند یک اندیشه دائمی حضور دارد و در دیدگانم مانند قدرتِ بینایی، با من آمیخته است.

ای جانِ من، چگونه ممکن است وصالِ تو برای من میسر شود؟ در حالی که همین که نام تو را می‌آورند یا نویدِ آمدنت را می‌دهند، من از خود بی‌خود می‌شوم و هستی‌ام را فراموش می‌کنم.

ای خسرو (پادشاهِ زیبایی)، تو چنان شیرینی که جهانیان مانند فرهاد در کوی تو و مانند مگس بر دکانِ حلوایی (شیرینی‌فروشی) بر گرد تو جمع شده‌اند.

ای سیف فرغانی، اکنون که در راهِ عشق پاهایت خسته شده، بارِ سر (غرور و منیت) را از گردن بر زمین بگذار تا بتوانی بیاسایی و به آرامش برسی.