گزیده اشعار - غزلها

ای کسی که دهانِ کوچک و ظریفت، هنگام سخن گفتن، شکرِ شیرین می‌پاشد؛ لب‌های سرخ و گران‌بهای تو با هر سخنی که می‌گویی، گنجینه‌ای از مرواریدهای گران‌بها (دندان‌ها یا کلام) را آشکار می‌سازد.

ای ماهِ من، تمامِ هستیِ من بنده و گرفتارِ خنده‌های پیاپی توست؛ خنده‌هایی که از آن لب‌های سرخِ آتشین و مرواریدهای تر و درخشان تو بیرون می‌آید.

برای رسیدن به بهایِ وصالِ تو، عاشقانِ دل‌تنگ باید دست و دلباز باشند و سخاوتمندانه جان و مال خود را فدا کنند.

آتشِ عشقِ تو در وجود من، تواناییِ سخن‌وری و فصاحت را شعله‌ور کرده است، اما در عین حال، خشم و دوری تو خونِ دلم را به جوش آورده و مرا اندوهگین ساخته است.

جسمِ من در کوی تو گرفتار و پابند شده است (اجازه حرکت ندارد)، اما دلم از راهِ نگاه، به سوی رویِ زیبای تو راهی گشوده و آزادانه به تماشای تو نشسته است.

زمانی که سپاهِ غمِ تو، قلب و مرکزِ وجودِ مرا شکست و تسخیر کرد، در همان حال، سرزمینِ جانِ من با نورِ عشقِ تو آبادتر و گشاده‌تر شد.

وقتی زلف‌هایت را پریشان می‌کنی، شایسته است که تو را این‌گونه توصیف کنم: تو همچون طاوسی هستی که بال و پر گشوده و من مانند کبکی اسیر و حیران در برابر شکوه تو هستم.

در شبِ سماع و حالِ خوشِ عرفانی، زلف‌های آویخته و درهم‌تنیده‌ی تو را دیدم که همچون چترِ باشکوهِ پادشاهان، نشانه‌ای از پیروزی و ظفر بود.

تو را به ماه تشبیه نمی‌کنم، زیرا رویِ تو فراتر از ماه است؛ چهره‌ی تو گلزاری نو شکفته و درهایِ فردوس است که به رویِ مشتاقان گشوده شده است.

اگر عاشقِ تو در مسیرِ عشق قدم بگذارد و راهیِ این سفر شود، در هر گام از این طریق، صدها درِ بهشت به روی او گشوده خواهد شد.

وقتی در مجالسِ سماع، نامِ تو را می‌شنوند، عاشق از شادی به رقص می‌آید و ریشه‌ی وجودش از قیدِ خاک و دنیای مادی رها و آزاد می‌گردد.

از شدتِ سنگینیِ بارِ دوریِ تو، جان از تن جدا شده و پیوندِ میانِ این دو، از یکدیگر گسسته و آزاد شده است.

عشقِ تو همچون آتش است که هر دم بر طبع و وجودِ من می‌تابد و مانندِ عصایِ موسی که از سنگ آب بیرون آورد، از قلبِ سختِ من چشمه‌ی حکمت و کلام جاری می‌سازد.

اگر سیف (شاعر) به کویِ تو نمی‌آید، از سرِ بی‌رغبتی نیست؛ بلکه به این دلیل است که در هر قدمِ آن کوی، چاهی از بلا و گرفتاری برای عاشقان دهان گشوده است.