گزیده اشعار - غزلها

کوچه و خیابان تو به خاطر وجود نازنینت، همچون بازار فروش گل‌هاست و ما که عاشقانِ شیدای تو هستیم، همچون بلبلانِ مست، با دیدن این گلِ زیبا (تو) به خروش و فریاد آمده‌ایم.

تو صاحب بازاری از زیبایی و دکان‌داریِ دلربایی هستی، و آن لب‌های سرخ و شیرینت، در این دکان، قند و شکرِ کلامِ محبت‌آمیز می‌فروشند.

به خونِ جگرِ کسانی که در آتشِ عشق تو سوخته‌اند نگاه کن؛ ببین که چگونه قطعه گوشتِ دلِ آنان در دیگِ سینه‌شان از شدتِ غم و هجران می‌جوشد.

اگر نمی‌خواهی که من در اطراف کوی تو مانند دیوانگان سرگردان شوم، حالا که چهره‌ات را به من نشان دادی، دیگر آن را از من پنهان نکن.

هر شب، به خاطر بار سنگینِ عشقت، در خلوتگاه‌های تنهایی، آسمان نیز از صدای ناله‌ی عاشقانِ خاموش، به فریاد و فغان می‌آید.

با این رنج و مصیبتی که از آشنایی و دوستی با تو گریبان‌گیر ما شده است، حتی بیگانگانی که از حالِ ما بی‌خبر بودند، صدای گفت‌وگو و زمزمه‌های عاشقانه (یا ناله‌های) ما را شنیده‌اند.

ای جانِ من، آیا ممکن است که روزی از جامِ وصالِ تو، مجلسِ ما نیز به شوری بیفتد که از صدایِ شادمانیِ باده‌نوشان (عاشقانِ سرمست از دیدار)، غوغا برپا شود؟

همان‌طور که «سیف» (تخلص شاعر) بدون داشتن سرمایه یا کارِ خاصی، تنها با بودن در درگاهِ تو بهره‌مند می‌شود، هر کس که در راهِ عشقِ تو کوشا باشد، هرگز محروم نخواهد ماند.

آن آدمِ کوتاه‌اندیشی که خوی و رفتارش شبیه حیوانات (چهارپایان) است، تا کی می‌خواهد مانند گاو و الاغ، زبان درازی کند و به ما طعنه بزند؟