گزیده اشعار - غزلها

اگر کسی به سببِ نگاهِ من به تو حسادت می‌کند، بداند که من در ظاهرِ صورتِ تو نمانده‌ام، بلکه به هنرِ آفریدگار که در آفرینشِ تو تجلی یافته است، می‌نگرم.

من متعلق به تو هستم و تمامِ وجودِ من در تملکِ توست؛ پس جایِ تعجب نیست که با همان دیدگانی که تو به من بخشیده‌ای، به خودِ تو می‌نگرم.

رقیب و دشمنِ بدخواه می‌گوید که نگاه کردن به چهره‌یِ تو جایز نیست؛ اما من می‌گویم که روا بودن یا نبودنِ این کار برایم اهمیتی ندارد و در هر حال به تماشایِ تو می‌نشینم.

من به عشقِ تو تشنه‌ام، پس عجیب نیست که به دنبالِ آبِ حیات که در رخسارِ توست می‌گردم؛ و چون دردمندِ عشقِ تو هستم، طبیعی است که به دنبالِ درمانِ آن باشم.

در چهره‌یِ تو نوری از کمال و حسنِ الهی وجود دارد که مرا مجذوبِ خود کرده است؛ من مانندِ کسی که در آینه برایِ پاکیزگی می‌نگرد، به چهره‌یِ تو نظر می‌کنم تا صفایِ باطن یابم.

زیباییِ رخسارِ تو آرامش و قرار را از من ربوده است؛ با این حال، من باز هم در آن چهره می‌نگرم تا شاید تسکینی برایِ این بی‌قراری یابم.

به هر سو نگاه می‌کنم تا شاید تو را ببینم، اما ناگهان درمی‌یابم که تو در جانِ من جای داری؛ پس دیگر نیازی نیست به جایی بنگرم، چرا که تو در درونِ منی.

وقتی به وضعیتِ درماندگیِ خود و بی‌انصافیِ تو می‌اندیشم، دیگر امیدی به ادامه‌یِ زندگی و بقایِ خود ندارم.

مدت‌هاست که چهره به من نشان نمی‌دهی؛ این دوری از بختِ بدِ من است نه خطایِ تو، چرا که من این هجران را همچون دینی بر گردنِ تقدیر می‌بینم.

ای سیف فرغانی! چرا در غیرِ معشوق نظر می‌کنی؟ اگر دسترسی به گلِ کامل میسر نیست، من به گیاه و گل‌هایِ کوچک‌تر قناعت می‌کنم.

و اگر دیدارِ چهره‌یِ تو برایم ممکن نشد، چه چاره‌ای جز رفتن دارم؟ با حسرت و اندوه، در حالِ رفتن به پشتِ سرِ خود نگاه می‌کنم.