گزیده اشعار - غزلها

هنگامی که دهانِ کوچک و پسته‌مانندِ معشوق به خنده باز می‌شود، شیرینی و شکر می‌بارد و گودیِ چانه‌اش (چاهِ ذقن) همچون سرچشمه‌ای، آبِ حیات و لطف و زیبایی را روان می‌سازد.

آبِ دهانِ او مانند شربت‌های شیرین و گوارا است؛ دلیل این شیرینی آن است که مغزِ دهان او که همچون پسته است، سرشار از قند و شکر است.

ابروهای کمان‌شکلِ او، تیرِ جفا را برای شکارِ دل‌ها از کمانِ صورت رها کرده‌اند و چشمانِ نرگس‌گونه‌اش همچون لشکری است که صفِ رقیبان و عاشقان را در هم می‌شکند.

هرگز تیرِ نگاهِ (غمزه) او از کمانِ ابرویش رها نمی‌شود مگر آنکه به هدف می‌خورد؛ به این معنا که نگاهِ او بی‌درنگ دلِ عاشق را مجروح و تسخیر می‌کند.

چگونه ممکن است آفتاب بر چهره‌ی او سایه بیفکند؟ چرا که او خود خورشیدی است که از گریبانِ پیراهنش نورافشانی می‌کند و منشأ و خاستگاهِ تمامِ زیبایی‌هاست.

اگر لباس از تن برگیرد، بدنش چنان لطیف و درخشان است که گویی آبِ روانی است که در ظرفی جای گرفته باشد؛ اشاره به شفافیت و سیال بودنِ لطافتِ تنِ او دارد.

پوستِ سفید و لطیفِ او که زیرِ موهای سیاه و مواجش قرار گرفته، همچون گلِ سفیدِ ظریفی است که زیرِ برگ‌های بنفشه پنهان شده باشد.

در هر پیچ و خمِ گیسوانِ او که همچون طنابی پرپیچ‌وخم است، انبوهی از عطر و مُشک نهفته است؛ گویی گیسوانش جایگاهِ نگهداریِ بهترین عطرهای عالم است.

عاشقانِ سوخته‌دل، حتی پس از مرگ و دفن شدن در زیرِ خاک نیز، هنوز در آتشِ اشتیاق می‌سوزند و اشکِ حسرت از چشمانشان جاری است.

من که در جستجوی او همچون حضرت خضر به دنبالِ آبِ حیات می‌گشتم، ناگهان به او رسیدم؛ گویی او همان آبِ حیاتِ زندگیِ من است.

چگونه ممکن است که از لب‌های او به بوسه‌ای دست یابم؟ چرا که روزگارِ بدخواهِ ما، اجازه نمی‌دهد که او را در کنارِ خود داشته باشم.