گزیده اشعار - غزلها

شرح حالم در گروِ دوری از تو، در کلام نمی‌گنجد؛ چرا که وقتی تو به سوی من نمی‌آیی و دستت به من نمی‌رسد، من چگونه می‌توانم این دردِ درونی را به گوش تو برسانم؟

هر لحظه که می‌گذرد و من در دوری تو هستم، گویی وعده رنجی تازه به من داده می‌شود؛ اما هر آنچه از جانب تو به من می‌رسد، چه تلخ و چه شیرین، آن را بخت بلند و سعادت خود می‌دانم.

اگر از جانب تو به من زهر داده شود، آن را همچون شکر با جان و دل می‌پذیرم؛ اما اگر کسی غیر از تو به من شکری تقدیم کند، آن را چون مگسی که بر شیرینی می‌نشیند، از خود دور می‌کنم.

اگر از دست تو زخمی بر تنم نشیند، آن را داروی روح خود می‌دانم؛ و اگر رنجی از جانب تو به من برسد، آن را راحتی و آرامش جان خود می‌نامم.

اگر پادشاهی تمام جهان از آنِ من باشد، آن را به خاطر تو رها می‌کنم؛ و اگر مرکب من آسمان‌ها باشد، آن را به دنبال تو می‌رانم.

تیری که از کمانِ نگاه تو رها می‌شود و به هدفی می‌خورد، من آن را از هدف بیرون می‌کشم و به جای آن، در قلبِ خود جای می‌دهم.

پزشک با دیدنِ اشک‌های خونینی که از مژگانم می‌چکد، از تپشِ جگر و رنج‌های درونی من آگاه می‌شود.

دل خود را به تو سپرده‌ام، اما همچنان در تردید و حیرتم که چگونه آن را نزد تو بگذارم تا محفوظ بماند یا اگر بخواهم پس بگیرم، چگونه آن را از تو بازستانم.

اگر «سیف» برای تو ثروتش را فدا می‌کند، برای من همین بس که در برابر تو جانم را به لب آورده‌ام، هرچند که در این ناتوانی، دستم به جانم نمی‌رسد تا آن را به پای تو نثار کنم.