گزیده اشعار - غزلها

یار من چنان زیبایی خیره‌کننده‌ای دارد که درکِ عمقِ وجودش برای هیچ‌کس ممکن نیست. او تندخو و بی‌پرواست و من که تاب و توانِ تحملِ رفتارهایِ قهرآمیزِ او را ندارم، اسیرِ او شده‌ام.

دهانِ کوچکِ او که به پسته تشبیه شده، وقتی به خنده باز می‌شود، همچون ظرفی پر از شکر، شیرینی و زیباییِ صورتِ گلگونش را دوچندان می‌کند.

در پیچ و تابِ زلفِ پریشانِ او، پایان و کرانه‌ای دیده نمی‌شود؛ هرچه دلِ عاشق در این زنجیره گیسوان سیر می‌کند، به انتهایی نمی‌رسد.

بی‌حضورِ او زندگی برایم بی‌معناست و از زیستن دل‌زده شده‌ام؛ به همین دلیل است که در نامه‌ها و سخنانم، او را جانِ خویش خطاب می‌کنم.

هزاران تن از ترکانِ جنگجویِ تاتار، با دیدنِ آشوب و غوغایی که کاکلِ پرچینِ او به پا کرده، گیسوانِ خود را از سرِ عجز و فروتنی بریده‌اند.

جانِ من که همچون آهویی رمیده بود، در کنارِ او آرام گرفت و چراگاهِ امنِ خود را یافت؛ جایی که زلفِ سیاهش چون مشک بر گونه‌هایِ گلگونش ریخته است.

هر انسانِ عاقلی که شمایلِ مست و جذابِ او را ببیند، عقل از سرش می‌پرد و چنان دیوانه‌ای می‌شود که دیگر به هوش نمی‌آید.

هر تصویری که از زیباییِ او در ذهنم می‌سازم، باز هم ناقص و ناتمام است؛ چرا که قدرتِ اندیشه و تخیلِ من، توانِ درکِ حقیقتِ جمالِ او را ندارد و همواره دچارِ خطا می‌شود.

او به قدری زیباست که خود، زینت‌بخشِ زیبایی‌اش است و نیازی ندارد برای زیباتر شدن، به زیورآلاتِ دنیوی و تجملی متوسل شود.

او ارزشمندترین و والاترینِ آفریده‌هایِ هستی است؛ پس هشدار می‌دهم که در غزل‌هایت، جز خورشید و ماه (که شایسته‌ترین‌ها هستند) ردیفِ دیگری برای توصیفش برنگزین.

هر کس که بخواهد با تلاش و تکاپویِ بی‌حاصل، از نظرِ زیبایی به گردِ پایِ این سوارکارِ چابک‌سوار (معشوق) برسد، تمامِ سرمایه‌اش را از دست می‌دهد و در میانه راه، شکست می‌خورد.

او همواره جانِ مرا ستانده و با وعده‌هایِ پوچ سرگرمم کرده است؛ با این حال، رابطه ما همواره آمیخته‌ای از نزدیکی و توجهِ او بوده است.

ای سیف! چهره‌یِ او چنان در زیبایی کامل است که دیگر نیازی به تماشایِ گلستان و شنیدنِ آوازِ بلبل یا لذت بردن از گل‌ها نداری.