گزیده اشعار - غزلها

شیرینی لب‌های معشوق من چنان است که حتی قند در برابر آن احساس شرمساری می‌کند. بوسه دادنِ لب‌های حیات‌بخش او، جان تازه‌ای به دلِ عاشق می‌بخشد.

من تلخی دوری و غمِ او را با جان و دل تحمل می‌کنم، به این امید که سرانجام کام دلم به واسطه لب‌های شکرگونِ او شیرین شود.

لذت قند و نبات در برابر شیرینی لب‌های او تنها یک طعم و چاشنی ناچیز است. در واقع، چشمه آب حیات که مایه جاودانگی است، قطره‌ای از زلالیِ لب‌های سرخ و ترِ اوست.

از دهان معشوق که شکربار است، سخنان شیرین می‌ریزد و زلف‌های پریشان او بر سر راهش، بوی مشک خوش پراکنده می‌کند.

غذای روح و توانِ دلِ عاشق من، لب‌های سرخ اوست. همان‌گونه که نیکوکاران در بهشت از آب کوثر می‌نوشند، من نیز حیات خود را از لب‌های او می‌گیرم.

دیشب معشوق نقاب از چهره برداشت و تاریکیِ شب مرا به روز روشن تبدیل کرد؛ چهره او زیبایی و درخشش خورشید و ماه را یکجا داشت.

یارِ من در بندِ تجملات و لباس‌های سنگین نیست و به شکلی طبیعی و آزاد زیباست؛ اما معشوقِ شما مانند کسی است که در خیمه و چادر پنهان شده و زیبایی‌اش جلوه‌ای ندارد.

دیگران از فیضِ حضور و لب‌های او بهره‌مند می‌شوند و آب حیات را در آغوش او می‌یابند، اما من همچون گدایی که بر درِ خانه‌ای منتظر است، تنها طلب نان و توجه از درگاهش دارم.

من که سیف هستم، ادعای عشق تو را کردم و جانم را در این راه فدا کردم؛ اگرچه ممکن است سخنانم عجیب به نظر برسد، اما در عشق من شک نکن و حرف‌هایم را باور کن.