گزیده اشعار - غزلها

ای کسی که در زیبایی همتای شیرین و در شکوه و پادشاهیِ حسن، مانند پرویز هستی؛ قد و قامتت چون سروی خرامان و روان است و زیبایی‌ات چنان طراوتی دارد که گویی از هر سو گل می‌بارد.

در دوران حضور تو، پرداختن به کاری جز عاشقی شایسته نیست؛ آیا رواست که در دوره پادشاهیِ خسرو، اسبِ نامدار او یعنی «شبدیز»، تن به کارِ بی‌مقدارِ خر بدهد؟

اگر شیفتگانِ عشق از لعلِ لبت طلبِ نقل و شیرینی کنند، با خنده‌ای دهانت را بگشا و از لبانِ پسته‌مانندت شکر بریز.

مرا مانند خاکی در زیر پایت لگدمال نکن و از کنارم عبور نکن؛ چرا که من به جز دامنِ تو، هیچ پناه و دستاویز دیگری ندارم که به آن چنگ بزنم.

اگر با شمشیر قهر و بی‌مهری مرا از پیش خود برانی، من از تو دور نمی‌شوم؛ همان‌طور که مگس هیچ‌گاه از شیرینی و حلوا پرهیز نمی‌کند و جدا نمی‌شود.

اگر منِ شکسته‌خاطر از تو جفا و بی‌مهری ببینم جای تعجب نیست؛ چرا که نه قدرتِ دفاع از خود در برابر بلا را دارم و نه پای گریزی برای فرار از دست تو.

هر کسی که دلش در آتش عشق تو گرم و شعله‌ور شد، می‌تواند با آهی که از سوزِ درد برآمده، از میانِ آب نیز گرد و غبار برانگیزد (کاری ناممکن را ممکن کند).

در روزگار زیبایی تو، سیف فرغانی (شاعر) دوباره زنده شد؛ همان‌طور که هیچ مرده‌ای در روز رستاخیز و قیامت در خواب باقی نمی‌ماند و جان می‌گیرد.

از آن زمانی که من نیز همچون فرهاد بر تو عاشق شدم، شور و حالی که در کلام و اشعار من وجود دارد، همانند وجد و نغمه‌های شیرین فرهاد، شورانگیز و تأثیرگذار شده است.