گزیده اشعار - غزلها

عاشقان راستین، جان خود را به درگاه محبوب می‌برند؛ این کار مانند بردن آب شور به سوی چشمه حیات‌بخش است که هیچ نیازی به آن ندارد، اما این کار نشان‌دهنده نهایت اخلاص است.

این عاشقان، بدون داشتن ثروت دنیوی (سیم و زر)، درویش‌منش هستند اما از نظر همت و اراده بسیار توانگرند؛ این تهی‌دستان، جان خود را به عنوان هدیه به درگاه دوست پیشکش می‌کنند.

عاشقان در حالی که جان خود را با دست نیاز بر طبق اخلاص نهاده‌اند، به سوی او می‌روند؛ درست مانند مورچه‌ای که پای ملخی را به عنوان هدیه برای سلیمان پیامبر می‌برد.

آن محبوب یگانه نیازی به جان کسی ندارد؛ همان‌طور که بردن خرما به بصره یا زیره به کرمان (که سرشار از این کالاها هستند) کاری بیهوده است، تقدیم کردن جان به خالق جان‌ها نیز از همین جنس است.

آنان آثار و نقوشِ کارگاهِ هستی که توسط نقاشِ ازلی (خداوند) ترسیم شده است را دوباره به سوی نگارخانه بهشت و رضوان می‌برند (بازگشت روح به اصل خود).

در این میدان قمار عشق، این عاشقان پاک‌باخته، همه چیز خود را، از لباس ساده گدایی گرفته تا تاج پادشاهی، می‌بازند و تقدیم می‌کنند.

این طریق عشق، راهی است که گام نخست آن گذشتن از سر (جان و هستی) است؛ عاشقان این مسیر را با همین سرِ از دست داده آغاز کرده و تا پایان طی می‌کنند.

میدانِ رسیدن به وصلِ او، جایگاه عاشقان اوست و این 'گویِ دولت' و کامیابی، جایزه‌ای است که فقط آنان به دست می‌آورند.

این بیچارگان چون نزد دوست چیزی از خود ندارند، همان جان و هستی را که خودِ دوست به آنان بخشیده بود، به درگاهش باز می‌گردانند.

ای سیف، زنهار که اگر جان تو مانند گوهر ارزشمند است، آن را به جایی مبر که گوهر از آنجا استخراج می‌شود (یعنی نزد خدا که منبع جان‌هاست و نیازی به آن ندارد).