گزیده اشعار - غزلها

این زیبایی و لطافت بی‌نظیر که در تو می‌بینم، در حوریان بهشتی یافت نمی‌شود و این شیرینی و دلربایی که داری، در زیباترین دلبرانِ ترک‌نژاد که نماد زیبایی زمینی هستند نیز وجود ندارد.

اگر چه ماه در آسمان است اما زیبایی‌اش به لطافت چهره تو نیست و اگر چه جان، ارزشمندترین گوهرِ وجود است، اما هیچ جانی به کمال و صورتِ تو نمی‌رسد.

تو از جنس جان و دل برتری و از ترکیبِ آب و گلِ خاکی فراتر هستی؛ چرا که این همه زیبایی و لطف که در تو جمع شده، در هیچ موجودی که از آب و گِل (انسان) سرشته شده باشد، دیده نمی‌شود.

ای محبوب، خدمت کردن به تو از تمامی آداب دین و دنیا برای من ارزشمندتر است؛ چرا که اگر تو نباشی، دین و دنیا برای عاشق، هیچ اعتبار و معنایی ندارد.

کسی که مشتاقِ رسیدن به توست، دیگر دل به تعلقات جهان نمی‌بندد. همان‌طور که نگینِ انگشترِ جمشید (نماد پادشاهی و ثروت) را از آهن بی‌ارزش نمی‌سازند، عشق نیز با دلبستگی به دنیا جمع نمی‌شود.

وقتی کسی دامنِ تو را می‌گیرد (به تو پناه می‌آورد)، اگر جانش را در آستین نداشته باشد (یعنی جانش را فدا نکند و ایثار نکند)، در پای تو چه چیزی می‌تواند نثار کند؟

مبادا به کسی که در طریق عشق، ثروتی دنیوی ندارد، گدا بگویی؛ چرا که او در باطن، غنی‌ترینِ انسان‌هاست، اگرچه ظاهرش با معیارهای دنیوی فقیر به نظر برسد.

در قواعدِ شطرنجِ عشق، نمی‌توان پادشاه را با مهره‌های دیگر مقایسه کرد؛ همان‌طور که اگر شاه در بازی شطرنج، اسبی برای سواری نداشته باشد، باز هم پادشاه است و مقامش تغییری نمی‌کند.

دلی را که در آن عشق نباشد، مرده بدان؛ همان‌طور که مگسی را که عسل (انگبین) نداشته باشد، باید همچون عقربِ گزنده دانست که وجودش فقط آزاردهنده و بی‌فایده است.

کسی که در راه عشق می‌میرد، هرگز در خاک (لحد) نمی‌ماند؛ چرا که شهیدِ راه عشق، مانند شهیدِ دریا، جایگاهش زمینی و در خاکِ گور محدود نیست و روحی جاودان دارد.

جز به عشقِ محبوب، دلت را به هیچ‌کس مسپار؛ زیرا این عشقِ پاک، امانتی است که حتی جبرئیل (امینِ وحی) نیز ممکن است توانِ تحمل و حفظِ عظمتِ آن را نداشته باشد.