گزیده اشعار - غزلها

کسی که در راه عشق از خودخواهی‌اش نمیرد، به زندگی جاودان نمی‌رسد؛ انسان تا زمانی که به مقام فنا و نیستیِ در برابر معشوق نرسد، به وجودِ حقیقی و پایدار دست نخواهد یافت.

تو با تکیه بر اراده و توانایی خود قدم در راه گذاشتی و به همین دلیل به مقصودی نرسیدی؛ زیرا تا کسی از حصارِ «خود» بیرون نرود، به هیچ جایگاه والایی راه نمی‌یابد.

در راهِ رسیدن به او، سنگلاخی وجود ندارد، اما اگر هم مانعی باشد، برای عاشق مانند گوهر است و جز خوبی و ارزش از برخورد با آن به پای او نمی‌رسد (سختی‌ها در راه عشق، ارزشمندند).

عاشق از معشوقی که هیچ مهربانی و لطفی ندارد، به وصال نمی‌رسد؛ همان‌طور که بلبل در گلستانی که گلی ندارد، نمی‌تواند نغمه‌سرایی و شادی کند.

تلاش کردی و پاداش خواستی و از دیر رسیدنِ آن گله کردی؛ بدان که بدون عملِ خالصانه و عاشقانه، کسی به مزد و پاداش حقیقی نمی‌رسد.

تلاشی که در آن عشق نباشد، فایده‌ای ندارد؛ چرا که هیچ‌کس بدون تحملِ رنجِ عشق (عنا)، به مقاماتِ معنوی و عنایت‌های الهی نخواهد رسید.

کسی که قلبش خارج از حریم عشق است، اگر در کعبه هم حضور داشته باشد، چون دلش از عشق تهی است، به هیچ صفا و خلوص معنوی نمی‌رسد.

کسی که خود را سالم می‌پندارد اما نمی‌داند که نجات و رهایی تنها در عشق است، چه بیمارِ نادانی است که هرگز به شفا دست نخواهد یافت.

ای معشوق، تا کی با دعا کردن از تو وصال بخواهم؟ در حالی که دستِ نیاز و تلاش من جز به همین دعا کردن نمی‌رسد و فراتر از آن اقدامی نکرده‌ام.

سفره رحمت پهن است و درِ فیض باز است، اما بدون تحمل رنج و «خون دل خوردن»، لقمه‌ای از این خوانِ الهی به گدایِ بی‌درد نمی‌رسد.

وقتی ابر بارنده است اما تشنه از آن سیراب نمی‌شود و پادشاه بخشنده است اما فقیر عطایی دریافت نمی‌کند، یعنی مانعی در میان است که از بی‌قابلیتی یا نادانیِ آنان است.

ای معشوق، سیف فرغانی از دوری تو در دل دردی دارد؛ آیا روا می‌داری که او در این درد بمیرد و هیچ درمانی دریافت نکند؟