گزیده اشعار - غزلها

در پیچ و تابِ گیسوی تو، هر دلی گرفتار خطری است؛ زیرا در نوکِ زلفِ تو، فتنه و آشوبی نهفته است که دل‌ها را به بند می‌کشد.

بر آتشِ عشقِ تو که در دلم زبانه می‌کشد، اشک‌های دیده‌ام را همچون آب می‌ریزم تا شاید نسیمِ یادِ تو، گذری بر وجودِ من داشته باشد و این آتش را آرام کند.

من در بارگاهِ مقدسِ عشقِ تو، با رنجِ دوری هم‌نشین هستم؛ هرچند که امیدوارم در کوچه‌ی وصالِ تو، بالاخره دری به سوی کامیابی باز باشد.

تو چنان زیبایی که گویی فراتر از انسان‌های معمولی و زاده‌ی زمانه‌ای؛ حقاً که روزگار، فرزندِ بسیار زیبا و بی‌همتایی چون تو پرورانده است.

بدان که پس از این، فقط به نگاه کردن به تو قانع نخواهم شد؛ چرا که هر کسی مانند من، نگاهی مشتاق و طمعی به سوی تو دارد (و من باید به وصال برسم نه فقط تماشا).

من سختیِ دوری و رنجِ تو را تحمل کردم و در عوض، سخنم شیرین شد؛ ای دوست، ندانسته بودم که این 'نیِ' وجودِ من، در درون خود شکری نهفته دارد.

جایی که غمِ عشقِ تو در آن راه ندارد، شادیِ حقیقی نیز یافت نمی‌شود؛ واقعاً که دردِ عشقِ تو، هنری ارجمند و سودمند در باطن دارد.

در مسلکِ درویشان و اهلِ حقیقت، این سخن دروغ است که کسی از عشق دم بزند، در حالی که هنوز از 'منِ' خویش خبر دارد و گرفتار خودخواهی است.

من با کلامم خود را به عاشقانِ راستینِ تو شبیه کردم، اما مورچه کجا و پرواز کجا؟ حتی اگر مورچه بالی داشته باشد، باز هم توانِ پروازِ مرغ را ندارد (اشاره به تواضع و اعتراف به ناتوانی در برابر عاشقان واقعی).

من بنده‌ی همراهان و بزرگانِ این راه بسیار بوده‌ام؛ مرا بابتِ این تشبه به آنان سرزنش نکن، زیرا همنشینی با مردانِ بزرگ، اثر و برکتِ خود را بر جان می‌گذارد.

ای سیف، از بوی خوشِ گلِ وصالِ او ناامید مباش، چرا که در باغِ امید، هر شاخه‌ای سرانجام روزی میوه‌ای خواهد داد.