گزیده اشعار - غزلها

دیروز شخصی که ادعای شناختن عشق را داشت، به من گفت: از این راه دست بکش و خودت را نجات بده، چرا که راه عشق بسیار خطرناک و پرحادثه است.

دیگری به من گفت: بدون هیچ ترسی قدم در این راه بگذار، زیرا این دریای عشق، پر از مرواریدها و گوهرهای گرانبهاست که ارزش خطر کردن را دارد.

ای که در زیبایی و دلربایی از همه خوبان پیشی گرفته‌ای، کمال و شیرینیِ اخلاق تو به قدری است که تمام خوبی‌های دیگران در برابر تو، مانند شکر کم‌ارزش است.

آنچه من از زیبایی تو دیدم، در برابر شکوهِ بی‌نهایتت، تنها به اندازه زیبایی یک کبوتر ساده است؛ شگفتا که زیبایی تو مانند طاووس، پر و بالی پرشکوه و بی‌نهایت دارد.

من به درگاه تو آمدم تا شاید با هم‌نشینی و صحبت کردن با تو، من نیز مانند تو به مقام و مرتبه‌ای والا دست یابم، چرا که همنشینی با کسی چون تو، اثرات بزرگی بر جان انسان می‌گذارد.

همه مردم شهر، چه توانگران و چه درویشان، می‌دانند که منِ گدا، برای گرفتنِ صدقه و بخششِ معنوی، به درِ خانه تو آمده‌ام.

اگرچه من در شمار غلامان و خدمتگزاران تو هستم، اما این درختِ دولت و سعادت که در باغ زندگی من روییده، فراتر از این خدمت، ثمرها و نتایج بسیار بیشتری برایم دارد.

من کوله‌بار خود را از نقدِ امید و آرزو لبریز کرده‌ام و برای برداشتن این بارِ گران، آماده‌ام و کمر همت بسته‌ام.

تمام وجود من از دردِ عشق تو در حال گریستنِ خون است؛ به گونه‌ای که اشک‌های خونین من، تنها از چشمانم جاری نیست، بلکه از تمام اعضای بدنم سرازیر می‌شود.

من از غم و اندوه واهمه‌ای ندارم، زیرا در این راه، دلم آن‌قدر سرشار از عشق است که آماده است بارها برای تو تکه‌تکه و خونین شود.

اگر با تیغ شمشیرت مرا بکشی، باز هم کشته نخواهم شد و از پای درنمی‌آیم، زیرا من مانند شمع هستم که پس از سوختن و سر بریدن، دوباره سر و وجودی برای فدا شدن دارد.

اندوهِ عشق تو امروز چنان به من چنگ انداخته که فقر به گدایان چسبیده است؛ همان‌طور که توانگر نگرانِ از دست دادن زر و سیم است، من نیز نگران و درگیرِ عشقِ تو هستم.

ای سیف فرغانی، اگر واقعاً مردِ این راه هستی، باید با تامل و صبوری بنشینی و بیندیشی؛ زیرا پشتِ هر پرده‌ای از این اسرار، حقایقی عمیق و دشوار نهفته است.