گزیده اشعار - غزلها

روح و جان من به خاطر عشق تو دچار تلاطم و آشفتگی شده است و زندگی‌ام به دلیل دوری از تو، دستخوش ویرانی و تباهی گشته است.

وصال و رسیدن به تو برای کسی مثل من که در جایگاهِ پایین‌دستی است، بسیار دشوار است؛ درست همان‌طور که نمی‌توان یک کشور یا پادشاهی بزرگ را به راحتی و بدون زحمت به تصرف درآورد.

اگر بخت و اقبال بلند، یار و همراهِ انسان باشد، در آن صورت، تصرفِ ملک و رسیدن به سلطنت (یا وصالِ معشوق) کارِ ساده و آسانی خواهد بود.

من از روی بی‌خردی و نادانی سعی کردم دست به زلف تو بزنم (به تو نزدیک شوم)؛ کاری که درست مانند این است که کودکی نادان، ماری را برای بازی بگیرد (کاری خطرناک و از سرِ جهل).

بدون داشتنِ همت و اراده‌ی قوی، کسی نمی‌تواند به معشوق (پادشاه) دست یابد؛ همان‌گونه که بدون داشتن شمشیر و تجهیزات جنگی، نمی‌توان هیچ سرزمینی را فتح کرد.

ای معشوقِ زیبا! زیباییِ چهره‌ی تو، آفاق و جهان را همان‌طور تسخیر کرده است که دینِ اسلام به سرعت در جهان گسترش یافت و دل‌های مردم را به تسخیر درآورد.

شب‌هنگام، خواب از چشمانِ عاشقانِ تو رخت بربسته است؛ زیرا بی‌قراریِ ناشی از عشق، مانعِ استراحت آن‌هاست، درست مانندِ بلبلی که سحرگاهان بیدار است و آواز می‌خواند.

از تو درخواست کردم که کامم را روا کنی و مرا ببوسی، اما تو به شوخی گفتی: «اگر توانایی‌اش را داری، خودت بیا و آن را بگیر» (یعنی رسیدن به وصال من کار تو نیست).

اگر در ازای وصال و رسیدن به تو، جانم را طلب می‌کنی، من راضی هستم؛ چرا که این بها در برابرِ به دست آوردنِ تو، بسیار ارزان و ناچیز است.

چگونه شاعری مثل «سیفِ فرغانی» می‌تواند به چنین ملک و پادشاهیِ عظیمی (وصالِ تو) دست یابد؟ (یعنی این امر برای من که در برابر عظمت تو کوچک هستم، ناممکن است).