گزیده اشعار - غزلها

بیت اول: دیشب آن چشمانِ خمار و جذابِ معشوق، بی‌اختیار دلم را ربود؛ اگر تو ای محبوب به یاری‌ام نیایی و دستم را نگیری، قطعاً نابود خواهم شد. بیت دوم: چه پیوندِ مبارک و هماهنگی میانِ دلِ دیوانه‌ی من و چشمانِ مستِ تو پدید آمد که یکدیگر را یافتند.

چه هماهنگیِ نیکویی میانِ دلِ دیوانه‌ی من و چشمانِ خمارِ تو به وجود آمد؛ در واقع دلِ من که از عشق تو دیوانه گشته بود، با چشمانِ مستِ تو هم‌نوا شد.

به قدری دهان و میانِ باریکِ تو از شدتِ ظرافت و اثیری بودن پنهان و نادیدنی است که گویی اصلاً وجود ندارند؛ در تردیدم که آیا حقیقتاً دهان و کمری داری یا آنکه خیالی بیش نیستند.

تو همان حقیقتِ لطیفی هستی که بی‌آنکه دهانی فیزیکی داشته باشی، سخن می‌گویی و بدونِ داشتنِ کمری ملموس، کمرِ همت بر بستنِ عشق می‌بندی.

من فدایِ آن آزاده‌جانی هستم که در کمندِ عشقِ تو گرفتار شد و با این اسارت، از بندِ خویشتنِ خویش و تعلّقاتِ دنیوی رهایی یافت.

پس از این دیگر دلی برای «سیف فرغانی» باقی نمانده است؛ چرا که آن دل از من برید و دلبسته و پیوسته‌ی تو شد.

آن گدایی که از آستانه‌ی درگاهِ تو برخاست، اگر او را به مقامِ پادشاهی هم بنشانند، هرگز آن جایگاه را نمی‌پذیرد؛ زیرا آستانه‌ی تو را بر تختِ پادشاهی برتری می‌دهد.