گزیده اشعار - غزلها

بیت اول: ای کسی که زیبایی چهره‌ات خورشید را شرمگین کرده است، روزگار من بدون وجود تو، تاریک و ناگوار همچون شبی است که هیچ نوری از ماه و ستاره در آن یافت نمی‌شود. بیت دوم: درخشش چهره تو چنان است که خورشید از تماشای آن خیره می‌ماند، همان‌گونه که چشم انسان در برابر پرتو خورشید توانِ دیدن ندارد.

بیت اول: آفتاب از تماشای رخسار تو چنان خیره می‌شود که گویی توانِ دیدن را از دست می‌دهد. بیت دوم: این تصویر به این معناست که زیبایی تو به قدری عظیم و خیره‌کننده است که حتی منبع نور عالم (خورشید) در برابر آن به حیرت می‌افتد.

بیت اول: از آنجا که در زمان هجران تو، خواب به چشمان من نمی‌آید، چگونه می‌توانم امیدوار باشم که روز وصال تو را (که بسیار دور و دست‌نیافتنی است) در خواب ببینم؟ بیت دوم: هجران تو چنان رنج‌آور است که حتی آرامشِ خواب را نیز از من گرفته است.

بیت اول: در محله و کوی تو، با دلی آکنده از حرارت عشق و چشمانی پر از اشک، در پی سودای تو هستم. بیت دوم: این بیت بازتاب‌دهنده تضاد درونی عاشق است که همزمان هم می‌سوزد (از اشتیاق) و هم می‌گرید (از فراق).

بیت اول: عشق تو عقلِ مرا به جنون کشانده است. بیت دوم: صبر و شکیباییِ من نیز به دلیلِ جفاهای تو، آماده کوچ کردن و رفتن است.

بیت اول: دلِ بریان و کباب‌شده من، در آتشِ عشق تو خون می‌چکد. بیت دوم: استعاره از دلی که از شدتِ رنج و دردِ عشق، مانند گوشتِ بر روی آتش، در حال سوختن و گداختن است.

بیت اول: از لبان تو سخنان شیرین می‌بارد. بیت دوم: از چهره‌ات نیز عرق می‌چکد که به لطافت و زیباییِ گلاب است.

بیت اول: چشمانِ نیمه‌باز و خواب‌آلوده‌ی تو ما را مست کرده است. بیت دوم: این چشم‌ها همانند شراب، باعث شده تا بسیاری از مردم توبه و پرهیزکاری خود را بشکنند.

بیت اول: از هوایِ عشقِ تو که از خاک درگاهت برمی‌خیزد، دلم چنان به جوش آمده است که گویی آب بر روی آتش نهاده باشند. بیت دوم: شدتِ اشتیاق، وجودِ عاشق را به تلاطم و جوشش واداشته است.

بیت اول: در میان همه خوبانِ عالم، هیچ‌کس به اندازه تو زیبایی نداشت. بیت دوم: تو چنان بودی که سروِ بلندقامت در برابر قامتِ موزون تو، و ماهِ درخشان در برابر چهره‌ی نقاب‌دارِ تو، ناچیز جلوه می‌کند.

بیت اول: اگر خون مرا بریزی و مرا بکشی، این کار بر من روا و حلال است. بیت دوم: چرا که هر آنچه تو انجام دهی، حتی اگر اشتباه و جفا باشد، در نظرِ من عینِ درستی و صواب است.

بیت اول: تو که خود طبیب و درمان‌بخشِ عاشقان هستی، چرا من پیوسته باید پاسخِ سعدی را بدهم؟ بیت دوم: این بیت ممکن است اشاره به گفتگوی شاعر با خویشتن یا پاسخ به کلامِ بزرگانِ شعر باشد که از جایگاهِ خود در عشق می‌پرسد.

بیت اول: ای سیف فرغانی، وقتی روی دوست را دیدی، دست از جان بشوی. بیت دوم: اگر حتی در راهِ او تو را با شمشیر بزنند، از عشق او رو برنگردان و تسلیم مشو.