دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۱۲
سنایی
گفتم چو لبی بوسه ده ای بی معنی
خود چون زلفی پر گره ای بی معنی
گفتی ز که یابیم به ای بی معنی
با ما تو برین دلی زه ای بی معنی