دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۰۰
سنایی
تا چند ز جان مستمند اندیشی
تا کی ز جهان پر گزند اندیشی
آنچ از تو توان شدن همین کالبدست
یک مزبله گو مباش چند اندیشی