دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۴
سنایی
هست از دم من همیشه چرخ اندر دی
وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
هر روز چو مه به منزلی داری پی
آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی