دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۹۲
سنایی
باشد همه را چو بر ستارهٔ سحری
دل بر تو نهادن ای بت از بی خبری
زیرا که چو صبح صادق ای رشک پری
هم پرده دریده ای و هم پرده دری