دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰۰
سنایی
قائم به خودی از آن شب و روز مقیم
بیمت ز سمومست و امیدت به نسیم
با ما نه ز آب و آتشت باشد بیم
چون سایه شدی ترا چه جیحون چه جحیم