دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۶۹
سنایی
گر با فلکم کنی برابر بیشم
عالم همه یک ذره نیرزد پیشم
هرگز نمرم ز مرگ از آن نندیشم
کز گوهر خود ملایکت را خویشم