دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲۲
سنایی
بر طرف قمر نهاده مشک و شکرش
چکند که فقاع خوش نبندد به درش
در کعبهٔ حسن گشت و در پیش درش
عشاق همه بوسه زنان بر حجرش